Sıradan Görünen Bir Okul Günü: “Bugüne Bugünden Bakmak”

Okullar açıldı. İlk günlerin heyecanı yerini yavaş yavaş alışılmış düzene bıraktı. Ödev saatleri netleşmeye, yeme ve uyku alışkanlıkları yeniden yoluna girmeye başladı.

Sabah hazırlıkları, okul yolu, dersler, teneffüsler… Her şey kendi ritmini buluyor. Geçen yazıda gelecekteki başarıların bugün atılan küçük adımlarla oluştuğunu söyledik. Peki bugün sınıfta yaşanan her şeyin değerini anlamak için yıllar sonrasını beklemek zorunda mıyız?

Bir çocuk bugün ilk kez parmak kaldırıp konuştuysa, dün yapamadığı bir şeyi bugün yapabildiyse, teneffüste yalnız kalan arkadaşının yanına oturduysa… Daha önce yardım istemeye çekinen bir çocuk bugün “Öğretmenim, anlamadım.” diyebildiyse, her seferinde arkadaşının sözünü kesen bir başkası bu kez onu sonuna kadar dinlediyse… Kalemini tutmakta zorlanan bir çocuk ilk kez adını kendi başına yazdıysa, sınıfa annesinin elini bırakmadan giremeyen bir başkası bugün koşarak içeri girdiyse, oyun sırasında hep kendi istediği olsun diyen bir çocuk bu kez arkadaşının önerisini kabul ettiyse… Bunların her biri, yaşandığı gün fark edilmeyi hak eden küçük değişimler. Bu bakımdan okul öncesi ve ilkokul öğretmenleri belki de en şanslı olanlarımız. Çünkü bu küçük değişimlere en sık ve en açık biçimde o yaşlarda tanık oluyoruz.

Bir çocuğun dün yapamadığını bugün yapabildiğini, söyleyemediğini söylediğini, cesaret edemediğine cesaret ettiğini görebiliyoruz. Ancak bu, sonraki yıllarda böyle değişimlerin yaşanmadığı anlamına gelmiyor. Bazen çocuğumuzun kurduğu bir cümle, hatta o cümlenin içinde ilk kez kullandığı tek bir kelime bile bize bir şeylerin değiştiğini gösteriyor.