Daha doğrusu, parayı sevdiğimizi söylemekten utanıyoruz. Para kazanmak istiyoruz ama çok istediğimizi söyleyemiyoruz. Emeğimizin karşılığını almak istiyoruz ama bedel söylerken sesimizi biraz kısıyoruz.
Bir şey üretip satıyoruz, sonra fiyatını söylerken sanki özür dilememiz gerekiyormuş gibi davranıyoruz. Parayla aramıza ne zaman bu kadar mesafe girdi? Çocukluğumuzdan beri bazı cümleleri duyuyoruz.
Para her şey değildir. Parayla mutluluk olmaz. Para insanı bozar.
Çok para isteyen açgözlüdür. Bunların her birinde bir gerçeklik payı olabilir. Evimizin kirasında, soframızda, çocuğumuzun eğitiminde, yaşlımızın bakımında, bir kadının kendi ayakları üzerinde durabilmesinde, bir insanın istemediği bir işe mecbur kalmamasında… Bazen de “Ben de varım.” diyebilmenin bir biçimidir.
Asıl mesele belki de paranın kendisi değil. Kendimize ne kadar değer verdiğimizle, emeğimizin karşılığını istemekten ne kadar çekindiğimizle, başkasının emeğine ne kadar değer verdiğimizle ilgili bir tarafı var bunun. Bir kadının yaptığı ürünü ucuza satması yalnızca bir satış meselesi değildir.
Kendisinin ve bilgisinin değerini nereye koyduğuyla ilgilidir. Bir süredir yaşadığım Karaman'da bu konunun başka bir tarafını da görmeye başladım. Bir araya gelen insanların hikâyelerinde.
Anladığımı anlatmak istiyorum. Birinin elinde yün var, diğerinin sabunu. Birinin mutfağında yıllardır taşıdığı bir tarif, diğerinin toprağında yetiştirdiği ürün… Birinin bilgisi, diğerinin emeği.
Ve değer görünür olduğunda, onun bir karşılığı olması da ayıp değil. Belki de para ile sevgiyi birbirinin karşıtı olarak görmeyi bırakmamız gerekiyor. Çünkü para bazen sevgisizliğin değil, tam tersine sevginin dolaşım biçimlerinden biri olabilir ki, bence öyle..
Bir annenin yıllarca yaptığı emeğin karşılığını alabilmesi… Bir kadının kendi kazancını elde etmesi… Bir üreticinin ürününü değerinde satabilmesi… Bir insanın sevdiği işi yaparak hayatını sürdürebilmesi… Ben “Para Sevgidir” derken paranın her şeyi çözeceğini söylemiyorum. Parayı hayatın merkezine koymayı da önermiyorum. Parayı hayatımızda olması gereken yere koymayı öneriyorum.
Ne kutsallaştıralım ne lanetleyelim. Ve belki önce kendimize şu soruyu soralım: Çünkü bazen mesele, insanların bize değer vermemesi değil. Bizim kendimize biçtiğimiz değeri başkalarının da kabul edeceğini sanmamız.
LANDA'yı biraz da bunun için kurmak istedik. Resmi kuruluşu 'Kadın' diye anılsa da insana hizmeti esastır. Burası sadece ürünlerin satıldığı bir yer olsun diye değil.
İnsanların ürettiklerinin, bildiklerinin, yaptıklarının ve yıllardır taşıdıkları emeğin görünür olduğu bir yer olsun istiyoruz. Bazen de oturup hayatın kendisini konuştuğumuz bir akşamda. İşte bu Perşembe günü LANDA'da “Para Sevgidir” diyeceğiz.
Para ile aramızdaki ilişkiyi konuşacağız. Belki de hepimizin biraz yeniden düşünmesi gereken yer tam da burasıdır. Emeğimin karşılığını istemeye neden çekiniyorum?
Kendime verdiğim değer ile kazandığım para arasında nasıl bir ilişki var? Belki cevaplar düşündüğümüzden daha yakındadır. LANDA'da ilk farkındalık buluşmamızı gerçekleştiriyoruz.
Para ile ilişkimiz bize kendimiz hakkında ne söylüyor? Para kazanmak, harcamak, biriktirmek, istemek, vermek… Bütün bunların arkasında hangi düşüncelerimiz, hangi inançlarımız var? Belki de para sandığımızdan çok daha fazlasını anlatıyordur.
Bu ilk buluşmamızda para ile ilişkimize biraz farklı bir yerden bakacağız. 27 Ağustos Perşembe | Gündüz: 14.00- 16.00 Akşam: 19.00-22.00 İlk buluşmamızın katılımı ücretsizdir. Kontenjan sınırlıdır.
DM'den isim yazdırınız LANDA'da bundan sonra farkındalık, sanat, üretim ve sohbet buluşmalarında bir araya geleceğiz. Kapımız açık. Bekliyoruz.
Tel: 0536 2140838
