Bu da geçer

Blaise Pascal, ‘Düşünceler’de insanın kendi derdiyle baş başa kalmamak için oyalanmaya ihtiyaç duyduğunu yazmıştı. Avuntu da bu kaçışın bir biçimiydi; dikkati acıdan başka yere çekiyordu. Teselli ise acıdan uzaklaştırmak yerine acının içindeki yalnızlığı hafifletiyordu.

Avuntu unutmayı ister; teselli, hatırlarken yalnız kalmamayı.