Yıllık izne ayrılmış, kendime de söz vermiştim: Kitap okuyacak, yalnızca ilginç hikâyelere denk gelirsem yazacaktım. 12 Eylül belgeseli sayılacak üç kitabı bitirip keyifli romanlara başlayacaktım. Özgür Ovacık’ın Olmayan Sevgiliye Yazılmamış Mektuplar’ı ve Tabuta Sığmayan Sabır’ı ile Seyit Kocakuşak’ın 70’lerin ortasından itibaren gelişen memur örgüanlattığı Yaşamı Bulvarda Öğrendik’i. Bunlarla 20’li yaşlarıma döner ve 12 Eylül’e karşı en geniş ve direngen cephenin kurulamamış olmasına kahrederken, memleketin dört bir yanındaki YAN YANA buluşmalarını izliyor ve hatalarımızdan öğrenerek bu kez başarmayı umuyorum.
Gittiğim yerlerde YENİ Parti üyelerinin “Yaz bunları!” baskısıyla karşılaşmasam, bu yazıya değil yeni bir romana başlardım. İlçe yönetiminin “Abi, seni delege yazıyoruz!” sözlerine, “Mahalleli tarafından seçilmedikçe delegeliği kabul etmem” diye itiraz eden üye, delege seçiminde oyunu verip çıktıktan sonra, “Bir taraftan bu seçim teknik bir sorumluluk, formalite diyorlar, sonra ilçede kendi kontrollerindeki sen ben bizim oğlanı yazıyorlar. Biz de gittik göstere göstere boş oy attık.
Madem formalite, bırak üye seçsin!” YENİ Parti, Özel’in enerjisi ve ilan ettiği yeni örgütlenme modeliyle bir ivme yakaladı. 40 yıl düşünsem bir partiye üye olacağını aklıma getiremeyeceğim insanlar üye oldu. Mahalle Komitelerinden, başkanları üyelerin seçecek olmasından heyecanlanarak… Akşam “Abi, seni yazdık” denilip sabah listede adını göremeyen bir emekli üye; “En geniş anketi yapıp, en zeki yapay zekaya sorarak da aday belirleseniz olmuyor.
Kaç belediye başkanı AKP’ye geçti. İtirafçılar, iftiracılar, transferler ortada. Adayları üyenin belirlediği bir yapıda bu utanç verici şeyler olmazdı.
Şimdi, Özel’in bize anlattıklarından farklı şeyler oluyor, farkında mı bilmiyorum” diyor. YENİ Parti, kendi içinde iktidarı üretme, dağıtma ve denetleme biçimiyle eski siyaset tarzından ayrışıp, makamlara dar bir çevreyle kurulan ilişkiyle değil, Özel’in dillendirdiği modele uygun olarak üye güveni temelinde gelindiği bir pratikle büyük başarılara imza atmaya aday. Aksi halde önce kendisine yazık edecek!
Siyasetin kirlenmişliği algısıyla iktidara karşı olsa da muhalefete de mesafeli duran kitlelerde yarattığı heyecanın sönme tehlikesi çok net gözleniyor. Kimi ilçelerde görülen “Yönetim olarak bu listeyi yaptık. Bunu sandığa atın!” tavrına tepki büyük. Özel’in her fırsatta dillendirdiği modeli şimdi hayata geçirmenin önünde ne engel olabilir?
Misal, tutuklanan bir belediye başkanı yerine gelecek vekil neden “işaret edilir” de meclis üyelerinin, hatta üyelerin iradesine yol verilmez! Dillendirilen yeni modeli ve taban inisiyatifi yaklaşımını içselleştirmiş, sürekli bunları vurgulayan yazılar yazan Ankara eski CHP İl Başkan Vekili Yüksel Işık’ı biraz kenara itilmiş görmek de yeni model açısından iyiye işaret değil. Geçtiğimiz günlerde yapılan bazı delege seçimleri, olması ve olmaması gerekenler açısından çarpıcı dersler içeriyor.
Ankara’da Çankaya’nın İlk Adım Mahallesi’ndeki seçimde İlçe yönetiminin gösterdiği 5 adayın 5’i de 1’er oy alırken, mahallelinin çıkardığı 5 adayın tümü 40’ar oyla seçiliyor. İşçi Blokları’nda mahalleli aralarında İlçe’nin işaret ettiği isimler de olan çoktan seçmeli bir liste yaparken, yönetim bunlara oy verin diyerek 6 kişilik bir liste yapıyor. Sonuç: Yönetimin listesinden kimse seçilemezken mahallelinin listesindeki 6 kişi seçiliyor!
YENİ Parti bir kitle partisi olarak önerdiği modelle dar alanda kısa paslaşmalarla makamların kapıldığı eski ve kötü tarz-ı siyasetten ciddi bir kopuşla heyecan yaratıyor. Bugün "formalite" diye önemsizleştirilerek atılan adımlar partinin söylem-eylem birliği açısından teste dönüşüyor. Umarım bunlar, bir köşe yazarının değil de yeni bir siyaset tarzı umuduyla heyecanlanan üyelerin görüşleri olarak okunur!
