Birkaç gündür zihnimde sevgili Vildan Tartanoğlu'nu uğurlamaya çalışıyorum. Ortaokuldan beri tanırım onu. Yıllar sonra Karaman Halk Eğitim kursunda yollarımız yeniden kesişti.
Uzun yıllar resimle uğraşmış ve o dönem resim öğretmenimiz Zuhal Tuna'nın cesaretlendirmesiyle ikimiz de Karamanoğlu Mehmetbey Ü, Sanat, Tasarım, Mimarlık FaküResim Bölümü’nde okumaya giriştik. Dört yıl önce, tam da bugünlerde özel yetenek sınavına birlikte girdik. Tam da o gün akciğer CA'sı ile mücadele eden Vildan’ın abisi vefat etmişti.
Bir yanda çok sevdiği abisinin acısı, bir yanda yıllardır istediği resim bölümünde okuyabilmenin sınavı… Bir ağlıyordu, bir duruyordu. Beklerken "Guler, ev cenaze evi, ben buradayim. Elalem.ne der?" derken bir yandan da "ama ben bunu kendim için çok istiyorum" diyordu.
Hatta bölüm açıldığından bu yana her yıl niyet etmiş. Bir önceki yılların birinde sınav kapısından dönmüş. Yine dönmekte kalmak arasında gidip geliyordu.
Kafası karmakarışıktı. O kadar istiyordu ki o sınava girmeyi. Ben ise iki ay karakalem çalışmıştım.
Resim benim için uzak bir hayaldi. Karaman'da annemle daha çok.olmak istiyordum, resim çizmeyi öğrenmek.iyi gelmişti. Öğrenmeyi seven biriydim.
Kaliteli vakit geçireceğim bur ortam arayışında benim niyetim. Bizim zamanımızda burada üniversite yoktu. Ondan gitmiştik.
Şimdi öyle güzel binalar vardı ki, hepsinde okumak isteği doldu içime. Sinav zamanını beklerken onu rahatlatmaya çalışıyor, bir yandan da ikimizin niyet farkını düşünüyordum. Abisinin gidiş süresine de şasiriyordum.
Ya bir gün önce ya da bir gün sonra gideydi ya. Ama Allahını işine karışılmaz... Iki gün sabah öğlen sınava girdik.
Sonra ikimiz de kazandık. O daha başarılıydı. Ben yedeklerden kazandım.
Dönemler biyu aynı sınıfta resim yaptık, teorik dersleri okuduk, sinavlara hazırlandık. O uygulama derslerinde iyiydi, ben teorik derslerde. Birbirimizi tamamlayan bir sistem kurmuştuk sanki.
Vildan yıllardır resimle uğraştığı için boyaları, malzemeleri, firmaları, renkleri iyi bilirdi. Ne zaman bir şey sorsam yardımcı olurdu. Bana bu süreçte hep çok destek oldu.
Bu yıl bizim dönem arkadaşlarımız mezun oldu. Ben bir yıl ara vermiştim. Acelem yoktu, konuyu tadını çıkararak öğrenmek istiyordum.
Ögrenciler bana, “Abla, bu dönem mezun olacak mısın?” diye sorduklarında biraz düşündüm. Vildan hiç takılmadan geçmişti yılları ta ki 4.yılın son dönemine kadar. Hiç gelemedi ağrılarından.
Dedim ki; “Biz, Vildan’la başladık, onunla bitireceğim. El ele gelecek yıl birlikte mezun olacağız,” Yazdığım bu kısacık mesaja öyle sevindi ki… Simgeler attı dizi dizi... Uzun zamandır ağrılarla uğraşan bedeni, hayatını zorlaştırırken bir yandan da o bildiği inatla hayaline tutunmaya çalisiyordu belli ki.
Bir gün dersten çıķmış, durakta otobüs beklerken “Eee ezun olunca ne yapacaksın?” diye sordum. “Alzheimer olan anneme bakacağım, n'olacak?” dedi. Ardından da;“Ablama bırakamam,” dedi.
“Diplomalı ressam, anne bakıcısı,” diye takıldım. Sonra bana, “Bu çocuklar mezun olunca ne yapacak ki, biz ne yapacağız?” dedi. Buna tepkimiz içeriden oldu.
Otobüs geldi nihayet! “Sen niye geldin ki buraya? Gidecek yerin de var, git” diye takılırdı.
Bazen kızardım, bazen gülerdim. Vildan’ın Karaman’da kurmaya çalıştığı hayatı, resime tutunması, yıllarca emek vermesi, yeniden öğrenci olması, mezuniyete kadar gelmeye çabası… Bunların hepsi Karaman'da bir kadının sınırlayan hayatına rağmen hayat kurma çabasıydı. Bugün en çok neye üzülüyorum biliyor musunuz?
Bir insanın ölümüne elbette üzülürüz. Ama o Allah'ındır emridir. Ama ben biraz da yarım kalan bir hayata, yarım kalan bu hayale üzülüyorum.
Tam “Bitti” ve "her bitiş yeni bir başlangıçtır" diyecekken… Bugün onu içimde uğurlarken içimde tek bir cümle var: Keşkelere inanmayan benim dilimde "keşke mezun olabilseydi." var. Ama belki bazı mezuniyetler diploma ile olmuyor. Vildan, resimleriyle, emeğiyle, arkadaşlıklarıyla, bıraktığı izlerle zaten bizim sınıfımızın ve hayatımızın bir parçası olarak mezun oldu.
Biz onun hikâyesini yarım bırakmayacağız. Çocukluk arkadaşım, sınıf arkadaşım, ressam arkadaşım… Bu kez seni gerçekten uğurlamaya geliyorum. Işığa geçişin kolay olsun Sevgili...
